Wideoexpres

multimedia

Jednym z najbardziej popularnym na całym świecie gatunków filmów jest oczywiście komedia. Komedie przedstawiają śmieszne opowieści, komiczne sytuacje, które najczęściej dla bohaterów kończą się dobrze. Jest to jeden z najstarszych odmian filmu, gdyż już kino nieme bardzo chętnie sięgało po ten gatunek. Istnieją różne rodzaje komedii. Jedną z nich jest komedia kryminalna, w której humor łączy się z fabułą dotyczącą śledzenia jakiejś zbrodni. W takich komediach bardzo często autorzy sięgają po czarny humor. Czarny humor pozwala na podkreślanie humorystycznych aspektów sytuacji, które w pierwszym skojarzeniu budzić powinny grozę. Innym rodzajem komedii jest komedia romantyczna, w której fabuła opiera się na historii miłosnej. Komedie romantyczne rzadko, kiedy mają inne zakończenie, niż zakończenie szczęśliwe. W tym gatunku często występują ci sami aktorzy, a widzowie wybierają daną produkcję nie ze względu na sam film, lecz właśnie ze względu na jego obsadę. W komediach romantycznych bohaterzy odkrywają zwykle swoje uczucia.

Filmy animowane muszą powstawać zgodnie ze szczególnymi regułami. Reguły te zagwarantować maja to, że odbiorca nie będzie odczuwał tego, że w rzeczywistości obrazy są nieruchome. Pierwszą zasadą jest zastosowanie zgniatania i rozciągania modelu. Dzięki temu można uzyskać iluzje wagi przedmiotu. Wynika to z faktu, iż w rzeczywistości przedmioty podczas ruchu są naprawdę zgniatane i rozciągnę. Również ruch podczas animowania mowy, czy mimiki ludzkiej twarzy wykorzystuje się takie metody. Warto zawsze pamiętać, iż objętość danego elementu nie może zmieniać się podczas zgniatania i rozciągania, gdyż będzie to wyglądać nienaturalnie. Podczas animacji ruchu należy stosować odpowiednie kolejności ruchu. Wiadome jest, że zanim osoba podskoczy, najpierw lekko ugina nogi w kolanach, aby coś uderzyć należy wziąć zamach. Zasada ta oczywiście, jak i każda inna reguła, może być w szczególnych przypadkach pomijana. Rysować można ruch od początku do końca, klatka po klatce lub tez można najpierw zaznaczyć kluczowe fazy ruchu.

Zarówno dzieci, jak i dorośli uwielbiają filmy animowane. Filmy te składają się z ruchomych obrazów, które wcześniej muszą zostać na rysowane. Fakt rysowania sprawia, że często filmy animowane nazywane są kreskówkami lub też filmami rysunkowymi. Dzięki płynnemu wyświetlaniu poszczególnych nieruchomych obrazów po sobie otrzymywana jest iluzja ruchu. Oko ludzkie nie potrafi dostrzec odstępów pomiędzy poszczególnymi obrazami, co właśnie sprawia, że film animowany widzimy, jako płynny ruch. Istnieje kilka technik tworzenia filmu animowanego. Jedną z nich jest technika rysunkowa. Opiera się ona na tworzeniu wszystkich klatek filmu na kartkach, czy też celuloidach. Inna technika – technika wycinankowa polega na tym, że animuje się poszczególne elementy nałożonych na siebie fragmentów papieru. Animować można również plastelinę, choć często taki sposób tworzenia filmu uznaje się za odłam techniki lalkowej. Technika lalkowa natomiast polega na animacji nieruchomych lalek, figur, konstrukcji wykonanych z różnych materiałów.

Filmy, których cała fabuła opiera się na fikcji nazywane są filmami fabularnymi.  Produkowane są one z myślą o wyświetlaniu w kinach, choć często i telewizja kupuje prawo do emisji takiego filmu. Filmy fabularne posiadają opowieść, która najczęściej składa się z wielu wątków. Większość gatunków filmów fabularnych są produkowane dla celów komercyjnych. W odróżnieniu od filmów fabularnych, filmy dokumentalne opierają się na faktach. Przedstawiają one prawdziwe wydarzenia. Często służą one celom niekomercyjnym, lecz przedstawieniu poszczególnych faktów, przekazaniu informacji, czy też celom dydaktycznym. Istnieją przypadku, w których filmy dokumentalne służą propagandzie. Innym rodzajem filmu jest film oświatowy, który służy celom edukacyjnym. Może być to zarówno film o fabule prawdziwej, jak i o fabule fikcyjnym. Najczęściej filmy takie powstają na zlecenie jednostek rządkowych, które zajmują się programami edukacyjnymi. Do filmów oświatowych zaliczyć trzeba również różnego rodzaju filmy przyrodnicze.

Obszar multimediów jest niezwykle rozległy. Wśród nich wyróżnić można media strumieniowe, czyli takie, które nie prezentują informacji w sposób ciągły, lecz na życzenie odbiorcy. Technika ta dostarcza wybraną przez użytkownika informację w sposób multimedialny. Najbardziej popularne są oczywiście media strumieniowe, które działają poprzez Internet. Opierają one transmisję danych multimedialnych na kompresji. Najczęściej, jako dane multimedialne przesyłane są dźwięki, obrazy oraz różnego rodzaju dane służące do opisywania wcześniej wymienionych plików. Media strumieniowe charakteryzują się dwojakim sposobem dostępu do danych. Pierwszym z nich jest dostęp na żywo. Oznacza to, że użytkownik ma dostęp do danych, które w rzeczywistym czasie docierają do niego z innego miejsca. Przykładem takie dostępu są transmisje wydarzeń sportowych oraz transmisje koncertów. Ponieważ serwery komputerowe posiadają bazę różnych zarejestrowanych wcześniej multimediów możliwy jest również dostęp do nich w innym momencie.

Przez długi czas niemożliwe było osiąganie wysokiej rozdzielczości przez filmy transmitowane przez telewizję. Dziś jednak udało osiągnąć się standardy, które nazywane są UHDTV. Standardy te w porównaniu do swoich poprzedników dają obraz o 16 razy większej rozdzielczości. Jednocześnie w ciągu jednej sekundy wyświetla się więcej klatek, a dźwięk posiada większą ilość kanałów. Format ten zajmuje jednak o wiele więcej miejsca, a w postaci nieskompresowanej jedna minuta telewizyjnego programu w formacie UHDTV zajęłaby praktycznie cały dysk twardy współczesnego komputera osobistego. Dzięki jednak odpowiedniej kompresji udaje się zmniejszyć ilość miejsca potrzebnego na przechowywanie obrazu w tak wysokiej rozdzielczości, choć i tak konieczne do przenoszenia są specjalne nośniki. Są to nośniki holograficzne lub też dyski, które posiadają warstwy białkowe. Nadal trwają pracę nad tym, aby technologia ta stała się bardziej przystępna zarówno dla sieci telewizyjnych, jak i zwykłych użytkowników.

Nowoczesne multimedia wykorzystują do swojego działania przede wszystkim technologie cyfrowe. Aby multimedia w postaci filmów mogły być wyświetlane w kinach najczęściej stosowane są nośniki w postaci pojemnych twardych dysków, dysków optycznych i innych nośników. Coraz częściej wykorzystuje się jednak bezpośrednią transmisję danych, która odbywa się przez satelitę. Poprzez odpowiednie połączenie cyfrowego projektora z nowoczesnym serwerem możliwe jest wyświetlenie filmu w technologii cyfrowej. Filmy w zapisie analogowym wyświetlane są za pomocą zwykłego projektora. Jeszcze kilka lat temu niewiele kin korzystało z technologii cyfrowej, dziś praktycznie każdy obiekt tego typu działa w ten właśnie sposób. Kino cyfrowe swoją popularność zawdzięcza również temu, iż bardzo łatwo dostosować je do wyświetlania filmów w technologii trójwymiarowej. Filmy cyfrowe, aby łatwiej było je przenosić, powielać i odtwarzać, kompresowane są dziś zgodnie ze standardami zatwierdzonymi przez ISO. Wszelkie kopie filmów cyfrowych przeznaczonych dla kin są zabezpieczane specjalnym kodem, łatwo jest, więc wykryć nielegalne egzemplarze.

Multimedia, a w szczególności gry multimedialne oraz telewizja coraz częściej sięgają po technologię grafiki trójwymiarowej. W najpowszechniejszych systemach operacyjnych rysowanie obiektów trójwymiarowych wymaga specjalnych komponentów. Aby stworzyć trójwymiarowy film należy wykorzystać szereg technik, które pozwalają na uzyskanie iluzji głębi. Podstawowym sposobem na to, by obiektowi ruchomemu nadać głębie jest pokazanie różnych obrazów dla oka prawego i dla oka lewego. Generowanie takiego obrazu może odbywać się za pomocą różnych technik. Pierwszą z nich jest zastosowanie obrazów anaglificznych. Oznacza to, że film składa się tak naprawdę z dwóch obrazów, czerwonego i zielonego. Zakładając specjalne okulary ograniczamy dostęp jednego z obrazów do oka, a to właśnie sprawia, że powstaje iluzja trójwymiarowości. Kolejną metoda jest stosowanie naprzemiennej sekwencji klatek. W tym przypadku widz widzi podwójną niż zwykle liczbę obrazów, które błyskawicznie się zmieniają. Obrazy te również inaczej odbierane są przez oba oczy.

Aby treści o charakterze multimedialnych mogły być odtwarzane na różnego rodzaju sprzętach i urządzeniach ważne jest, by były one kodowane i opisywane zgodnie z określonymi standardami. Standardy kodowania audio i wideo wprowadzone zostały przez organizację ISO, a określane są skrótem MPEG. Grupa ta powstała i funkcjonuje już od roku 1988. Początkowo dotyczyć mała jedynie kodowania wideo połączonego dźwięku, jednak wraz z rozwojem technologii okazało się konieczne opracowanie również i innych zasad. Ograniczenia sprzętowe, jakie wówczas powszechnie spotykano sprawiły, iż konieczne okazało się również wprowadzenie kompresji do plików multimedialnych. Plik nieskompresowany, przykładowo 1,5 godzinny film trzeba byłoby umieszczać na 224 płytach CD, kompresja sprawiła, że dziś film bez problemu mieści się na jednej płycie CD. W kolejnych latach opracowano standardy takie jak MPEG-1, MPEG-2, MPEG-3, MPEG- 4 oraz MPEG-7. Szczególnie ten ostatni standard funkcjonuje dziś w odniesieniu do multimediów.

Do otwierania i zapisywania multimediów różnego rodzaju wykorzystywane są dziś specjalne oprogramowania komputerowe. Zaprojektowane są one tak, by mogły odtwarzać wiele rodzajów plików multimedialnych. Im więcej formatów obsługuje dany odtwarzacz, tym większą cieszy się on popularnością wśród użytkowników. Większość z nowoczesnych odtwarzaczy multimedialnych odtwarzać może zarówno obrazy, jak i dźwięki. Część z nich została jednak bardziej wyspecjalizowana w jednym kierunkiem. Przykładem tego są odtwarzacze, które przeznaczone są do plików muzycznych oraz te, które służą do odtwarzania filmów. Wynika to z faktu, iż te dwa rodzaje multimediów potrzebują najbardziej specyficznego interfejsu. Im więcej wyspecjalizowanych zadań może wykonać użytkownik, tym bardziej skupiony na jednym medium staje się odtwarzacz. Wiele odtwarzaczy charakteryzuje się wysoką interaktywnością, a ilość zmian, które mogą wprowadzić użytkownicy sprawia, że są to narzędzia o charakterze uniwersalnych. Odtwarzacze tworzą największe firmy komputerowe.