Wideoexpres

multimedia

Jednym z najbardziej popularnym na całym świecie gatunków filmów jest oczywiście komedia. Komedie przedstawiają śmieszne opowieści, komiczne sytuacje, które najczęściej dla bohaterów kończą się dobrze. Jest to jeden z najstarszych odmian filmu, gdyż już kino nieme bardzo chętnie sięgało po ten gatunek. Istnieją różne rodzaje komedii. Jedną z nich jest komedia kryminalna, w której humor łączy się z fabułą dotyczącą śledzenia jakiejś zbrodni. W takich komediach bardzo często autorzy sięgają po czarny humor. Czarny humor pozwala na podkreślanie humorystycznych aspektów sytuacji, które w pierwszym skojarzeniu budzić powinny grozę. Innym rodzajem komedii jest komedia romantyczna, w której fabuła opiera się na historii miłosnej. Komedie romantyczne rzadko, kiedy mają inne zakończenie, niż zakończenie szczęśliwe. W tym gatunku często występują ci sami aktorzy, a widzowie wybierają daną produkcję nie ze względu na sam film, lecz właśnie ze względu na jego obsadę. W komediach romantycznych bohaterzy odkrywają zwykle swoje uczucia.

Nowoczesne multimedia wykorzystują do swojego działania przede wszystkim technologie cyfrowe. Aby multimedia w postaci filmów mogły być wyświetlane w kinach najczęściej stosowane są nośniki w postaci pojemnych twardych dysków, dysków optycznych i innych nośników. Coraz częściej wykorzystuje się jednak bezpośrednią transmisję danych, która odbywa się przez satelitę. Poprzez odpowiednie połączenie cyfrowego projektora z nowoczesnym serwerem możliwe jest wyświetlenie filmu w technologii cyfrowej. Filmy w zapisie analogowym wyświetlane są za pomocą zwykłego projektora. Jeszcze kilka lat temu niewiele kin korzystało z technologii cyfrowej, dziś praktycznie każdy obiekt tego typu działa w ten właśnie sposób. Kino cyfrowe swoją popularność zawdzięcza również temu, iż bardzo łatwo dostosować je do wyświetlania filmów w technologii trójwymiarowej. Filmy cyfrowe, aby łatwiej było je przenosić, powielać i odtwarzać, kompresowane są dziś zgodnie ze standardami zatwierdzonymi przez ISO. Wszelkie kopie filmów cyfrowych przeznaczonych dla kin są zabezpieczane specjalnym kodem, łatwo jest, więc wykryć nielegalne egzemplarze.

Multimedia, a w szczególności gry multimedialne oraz telewizja coraz częściej sięgają po technologię grafiki trójwymiarowej. W najpowszechniejszych systemach operacyjnych rysowanie obiektów trójwymiarowych wymaga specjalnych komponentów. Aby stworzyć trójwymiarowy film należy wykorzystać szereg technik, które pozwalają na uzyskanie iluzji głębi. Podstawowym sposobem na to, by obiektowi ruchomemu nadać głębie jest pokazanie różnych obrazów dla oka prawego i dla oka lewego. Generowanie takiego obrazu może odbywać się za pomocą różnych technik. Pierwszą z nich jest zastosowanie obrazów anaglificznych. Oznacza to, że film składa się tak naprawdę z dwóch obrazów, czerwonego i zielonego. Zakładając specjalne okulary ograniczamy dostęp jednego z obrazów do oka, a to właśnie sprawia, że powstaje iluzja trójwymiarowości. Kolejną metoda jest stosowanie naprzemiennej sekwencji klatek. W tym przypadku widz widzi podwójną niż zwykle liczbę obrazów, które błyskawicznie się zmieniają. Obrazy te również inaczej odbierane są przez oba oczy.

Filmy nie od razu można było produkować w formie, którą znamy dziś. W początkowym okresie rozwijały się filmy nieme. Prekursorami myśli technicznej byli Thomas Alva Edison, wynalazca kinetoskopu oraz bracia August i Louis Lumière, twórcy kinematografu wyświetlającego pierwsze obrazy na ekranie. Pierwszy z filmów został wystawiony w 1895 roku. Bardzo szybko wynalazek braci Lumière znalazł aprobatę szerokiej publiczności. Początkowo ograniczenia techniczne umożliwiały wyświetlenie bardzo krótkich materiałów filmowych. Z początkiem XX wieku pojawiły się filmy krótko metrażowe zawierające fabułę, a nie jak dotychczas prawdziwe wydarzenia. Triki oraz efekty specjalne sztuki kinowej wprowadził w 1902 roku Méliès. Rozwój techniczny pozwolił w 1912 roku nakręcić pierwszy film pełnometrażowy. Muzykę filmową zapewniali początkowo tzw. taperzy, czyli artyści grający na żywo. 6 października 1927 roku, po raz pierwszy w historii, dźwiękowy film braci Warnerów wkroczył na ekrany kin. Można było w nim usłyszeć piosenki tytułowego Śpiewaka Jazzbandu oraz udźwiękowiono część dialogów.

Filmy nagrywane są i wyświetlane za pomocą bardzo różnych urządzeń, a rozwój techniki sprawia, że możliwości jest coraz więcej. W początkowych dniach kinematografii filmy wyświetlano zwykle na ekranach o podstawie długiej na 4 jednostki, a wysokości wynoszącej 3 jednostki długości. Taki stosunek wymiarów zastosowano również w późniejszym czasie dla ekranów telewizorów. Po wprowadzeniu ścieżki dźwiękowej do filmów proporcja ekranu uległa nieco zmianie, stał się on bardziej szeroki. W trakcie poszukiwania metod jak najkorzystniejszego wyświetlania nagranego obrazu w połowie XX wieku wynaleziono ekran panoramiczny. Proporcje wysokości do długości takiego ekranu wynoszą 1 do 2,55. W kolejnych latach skonstruowano jeszcze szersze ekrany. Filmy, które na nich były wyświetlane nagrywano na taśmach filmowych o szerokości 70 mm. Obecnie stosuje się formaty nieco mniejsze. Zrezygnowano również z produkcji na taśmach szerokich i zastąpiono je taśmami o szerokości 35 mm. Dzisiejszy ekran ma najczęściej proporcje 1 do 1,43.

Utwór, który stanowi połączenie wizji oraz dźwięku nazywamy filmem. Każdy film składa się z różnych scen. Dla filmów charakterystyczne jest to, że można je zapisywać na różnego rodzaju nośnikach. Podstawowym nośnikiem utworów w postaci filmów to światłoczułe błony fotograficzne, czyli taśmy filmowe. Taśma taka może mieć różną szerokość, 8, 16, 35 i 70 mm. Najczęściej stosowana jest dziś taśma o szerokości 35 mm. W początkowym okresie istnienia taśm stosowano głównie taśmy, których podstawowym składnikiem był celuloid. Był on jednak łatwo palny, dlatego też w późniejszym czasie zrezygnowano z niego na rzecz taśm opartych na oktanie celulozy. W ostatnim czasie najbardziej popularne są jednak taśmy poliestrowe. Istnieje wiele formatów, w których można zapisać film na taśmie filmowych. Formaty te zmieniały się w czasie, co związane było również ze zmianami w technologii nagrywania i odtwarzania filmów. Taśma o szerokości 35 mm na 40 cm mieści zaledwie jedną sekundę filmu, co oznacza, że pełny zapis ma kilka kilometrów.